Situata e përshkruar tregon një përballje të drejtpërdrejtë mes Rogertit dhe Mirit, ku në qendër të diskutimit qëndron ndryshimi i qëndrimeve dhe perceptimeve ndaj një personi të tretë, Selinës.
Ky debat nxjerr në pah mënyrën se si mendimet dhe vlerësimet mund të evoluojnë në varësi të sjelljes dhe zhvillimeve të fundit.
Fillimisht, Miri kishte shprehur një vlerësim shumë pozitiv për Selinën, deri në atë pikë sa kishte deklaruar se do të dëshironte që vajza e tij të kishte tipare të ngjashme me të. Kjo tregon se në atë moment ai kishte një perceptim shumë të mirë për karakterin dhe sjelljen e saj. Megjithatë, sipas tij, ky vlerësim ishte i lidhur ngushtë me atë që ai kishte parë dhe përjetuar në atë periudhë.
Ballafaqimi nga ana e Rogertit e vendosi Mirin përballë përgjegjësisë për fjalët e tij të mëparshme. Pyetja e drejtpërdrejtë nëse ai e tërheq deklaratën e tij krijoi një moment reflektimi dhe sqarimi.
Në përgjigjen e tij, Miri tregoi se nuk mohon sinqeritetin e asaj që kishte thënë më parë, por thekson se qëndrimi i tij ka ndryshuar për shkak të sjelljes së fundit të Selinës.
Kjo situatë pasqyron një realitet të zakonshëm në marrëdhëniet njerëzore: mendimet nuk janë statike. Ato formohen nga përvojat dhe mund të ndryshojnë kur rrethanat ndryshojnë.
Në këtë rast, Miri duket se bën një dallim të qartë mes asaj që ka ndjerë në të kaluarën dhe asaj që mendon tani, duke e justifikuar ndryshimin e tij me transformimin që ai percepton te Selina.
Ai u përgjigj:
“Ajo deklaratë është thënë me shpirt dhe me zemër në atë moment kur unë kam parë atë gjë. Por në momentin si ajo ka ndryshuar, patjetër [e tërheq].“
Leave a Reply